als Michael Jackson zijn er niet meer en gaan er ook niet meer komen. Dat zeg ik niet om hem te eren of om iets heel sentimenteels en dramatisch te zeggen over zijn overlijden. Ik denk gewoon echt dat het zo is. Ik durf ook te stellen dat het niets heeft te maken met het feit dat ik de gloriedagen van de superster heb meegemaakt ('Thriller' en 'Bad' in ieder geval). Ik beroep mij in dit geval op pure logica.

Denk er maar eens over na: wie hebben we in de afgelopen jaren zien komen en de wereld zien veranderen met muziek? (ik bedoel ECHT veranderen). Kanye West? Akon? Lady Gaga? Amy Winehouse? Nou? Beyonce? Rihanna? Jay Z? Coldplay?

Nee toch?

Als muziekliefhebber en iemand met een gezonde interesse voor ontwikkelingen en trends concludeer ik dat het niet is gebeurd en dat het ook niet meer kan.

Waarom niet?

Als ik er, met jullie toestemming, even op los speculeer kom ik op meerdere mogelijke antwoorden die allemaal tot hetzelfde leiden.

Het belangrijkst is toch wel internet. Ik denk niet dat de komst van het internet (en dus illegaal downloaden) op zich een slechte zaak is voor de ontwikkeling van muziek. Immers, we kunnen meer luisteren/ vinden/ bediscussieren/ uitwisselen dan ooit te voren.

(note: Ik ben ook niet van mening dat het illegaal downloaden de muziekindustrie de das om doet. Immers, geld valt op meerdere manieren nog prima te maken. Evolutie is een verandering in een systeem en de natuurlijke reactie die daar op volgt dus whatever de manier voor een artiest is 'to get monnie' (Murda (c)), DAT is de manier voor de toekomst (tot er weer iets anders verandert). Ik denk wel dat het slim is van (voornamelijk) majors om heel erg te zeuren over illegaal downloaden. Elk kleine beetje sympathie en dus geld dat nog los valt te peuteren van naieve muziekliefhebbers is meegenomen.)

Het internet biedt vooral mogelijkheden. De artiest zelf krijgt de kans om zijn of haar muziek te laten horen aan een onbegrensd aantal geinteresseerden. Mits het goede muziek is natuurlijk. En dat is nou juist het leuke! Internet biedt een filter voor neppe shit en toffe shit. De mensen bepalen. Dat hieruit is gebleken dat de overgrote meerderheid van de mensen een slechte smaak heeft is tragisch maar niet oneerlijk. Verwarrend wel. Laat ik het er op houden dat vooral de extremen het goed doen dankzij internet (extreem goed of slecht dus). Het gaat uiteindelijk om de entertainmentwaarde en daarin speelt goed of slecht geen rol (dit staat dan wel weer totaal los van de 'kunstvorm' muziek).

Prima toch?

Ja en nee.

Ieder voordeel heeft z'n nadeel (Cruyff (c)). Vroeger (toen de bierkratten nog geel waren en de Twix nog Raider heette) hoorden we de muziek en kon de verkoper in de winkel wel het een en ander over een artiest vertellen. Daarna (toen de Raider inmiddels Twix heette) keken we naar clips en lazen we hier en daar een interview, misschien zagen we zelfs een interview op televisie of hoorde we d'r eentje op de radio. Maar als we die zagen, hoorden of lazen dan was het ook een meteen een hele happening. Nu is er de muziek...en de video, de making of, de geschreven interviews, de radio interviews, de video interviews, de behind de scene's, de myspace, de facebook (of hyves in NL), de blogs, de twitter en alle andere dingen die je kan bedenken voor een artiest om zichzelf in de kijker te spelen.

Lang verhaal kort. Vraag jezelf af: is het leuk om een goochelaar een truc te zien doen die hij eerst haarfijn uitlegt?

Om in de goochelaars sfeer te blijven: de magie is weg.

Nou ja, meestal. Er zijn er nog die proberen om niet al hun kunstjes te verklappen en de erecode in acht houden. Het probleem is dat die weg worden geconcurreerd door hun minder eervolle collega's (zie het programma: goochelaars ontmaskerd. Leuk, nu weten we hoe het werkt. En nu hoeven we het nooit meer te zien. Thanks).

Ik zeg niet dat er geen goeie muziek meer wordt gemaakt en ook niet dat die nooit meer gemaakt gaat worden. Sterker nog, misschien wordt er nu wel betere muziek gemaakt dan vroeger (soms). Het probleem is dat de beleving er van verneukt is.

Dat is mijn 2 cents in ieder geval.

Nu kan je denken: ja maar jij hebt toch ook al die dingen?

www.jiggydje.nl
jiggydjeezus.hyves.nl
www.twitter.com/jiggydje

Ja. Dat is waar.

En ondanks dat ik lang en hard heb nagedacht over een goed excuus kan ik die toch niet bedenken. Ik kan je wel waarschuwen om deze blogs nooit meer te lezen. Of misschien zie ik mezelf wel als iets anders ofzo, ik weet t niet.





John F. Kennedy
Muhammed Ali
Michael Jordan
Tupac (Biggie, Ol' Dirty etc.)
Al Pacino
Robert deNiro

Ik noem er maar een paar die zo even in me opkomen (no homo). Overleden en levend, dat maakt niet uit. Het punt is dat deze mensen steeds moeilijker te vinden gaan zijn. Door alle bomen zeg maar.

Michael Jackson al helemaal niet. En daarom is het erg dat hij er niet meer is. (even naast het feit dat zijn familie hem gaat missen enzo).




Tijdens de week dat ik dit heb zitten denken, heb ik ook: gemotorcrossed met FS Green, Kraantje, SpaceKees en FHM Magazine, radiootje gemaakt (@ Venzie: geen dingen doen die ik wel kan! Have fun!), Kraantje Pappie officieel welkom geheten op de Ark en opgetreden in Zwolle en Hoorn.


Mucho lobi.
Jiggy Copperfield (no homo)




p.s. geen zin om linkjes te plaatsen deze keer.

omdat ik wat ouder ben (dan laat ik zeggen, eerst). Misschien is het omdat ik muziek maak (en daarom nogal wat mensen ken). Misschien is het omdat ik mezelf als de spil van het universum zie. Steeds meer ben ik bezig met het onderscheid tussen bekenden, kennissen, collega's (etc.) en vrienden.

'Als je wint heb je vrienden'. Dus als je vrienden hebt dan ben je blijkbaar aan het winnen. Ik heb best wel wat vrienden maar dat zijn praktisch dezelfde als tien jaar geleden. Was ik dan altijd al aan het winnen of was dat niet zo en nu nog steeds niet? Of is die hele uitdrukking cynisch bedoeld? Ik hou het op dat laatste.

"I grew up with some n***az that's not my homeys" - 50 cent

De voorwaarden:

Als je een vriend van mij bent dan check je mijn shit voor dat de rest van het land het te horen krijgt en zeg je mij eerlijk wat je er van vindt. Je gaat niet extra kritisch lopen doen omdat je denkt dat ik dat misschien heel erg respecteer. Je zegt gewoon 'dope' of 'mwah' of 'neh' of 'KKHARD!' Of je zegt wat je graag veranderd zou willen hebben.

Als je een vriend van mij bent dan weet je wanneer ik wel zin heb om te lullen over hiphop en wanneer niet. Als ik thuis 'Al Bundy' op de bank zit te kijken naar 'From G's to Gents' niet dus. Als ik onderweg naar een optreden ben ook niet. Als ik op de verjaardag van een gedeelde vriend ben ook niet.

Als je een vriend van mij bent dan wens je voor mij hetzelfde als voor jezelf.

Als je een vriend van mij bent dan hoef je me niet echt te vragen hoe het gaat.

Als ik mijn telefoon niet op neem heb ik daar een goeie reden voor. Als jij een vriend van mij bent dan bel ik je terug (100 %). Als je een vriend van mij bent weet je wanneer ik heb opgenomen na de eerste drie woorden al hoe mijn pet staat. Mijn vrienden kennen mij zo goed dat wanneer ik probeer te verdoezelen dat er iets is, ze dat oppikken en vragen wat er is.

Als je een vriend van mij bent dan luister je naar me ookal ben je het niet eens met wat ik te zeggen hebt. Je kent me goed genoeg om te weten dat ik alles gedurende mijn monoloog ga nuanceren om uiteindelijk toe te geven dat het misschien bullshit is wat ik zeg maar dat ik gewoon even moest ventileren. Daarna zeg je "Is cool man, no worries".

Als je een vriend van mij bent ga je mee naar een show ookal moet je met zn drieen op de achterbank van Kees zn auto zitten waar de rolo van vier weken geleden aan je broek blijft plakken. Je vindt het gewoon hard om mee te rollen met je boys.

Als je een vriend van mij bent stap je in die auto en ga je niet op het podium staan met mij, maar in het publiek. Vooraan tussen de jongens die een pit bouwen. En dan meerappen alsof je mij niet al 15 jaar kent.

Als je een vriend van mij bent dan heb je een DAC logo getatoeerd. En zo niet dan zeg je al 10 jaar dat je dat dit jaar gaat doen (!).

Als je een vriend van mij bent dan ken je mijn muziek. Maar veel. Veel. Veel. Veel belangrijker. Je kent mijn ouders en je maakt een praatje als je ze ziet. Je weet mijn verjaardag. Je weet hoe ik mijn koffie drink. Je weet dat mijn huis geen bel heeft. Je gaat mee naar een begrafenis. Je gaat mee naar een bruiloft. Je weet dat ik een zenuwpees ben. Je weet dat ik compulsief ben en opvliegerig. Je weet wat ik wil worden later.

Je weet ook dat ik al het bovenstaande van jou weet.

Hier tekenen:




................................................


Mijn vrienden worden binnen nu en een jaar vader (een paar van mijn vrienden in ieder geval). Mijn vrienden zitten in New York. Mijn vrienden zijn getalenteerde muzikanten en spelen in de Bob Marley tribute band. Mijn vrienden werken bij de Tros. Mijn vrienden hebben een eigen studio en deadliften 300 kilo. Mijn vrienden wonen nog steeds in de Kribbuh. Mijn vrienden regelen twee blackberry's in twee dagen voor mij. Mijn vrienden zijn ondanks dat ze koppig zijn en soms niet lijken te luisteren toch mijn vrienden, soms moet er nou eenmaal een kop rollen voor een hoofdrol ;). Mijn vrienden bellen mij iedere dag van hun werk als ze weer een peukie gaan roken. Mijn vrienden bellen vanaf hun werk om de setlist door te nemen van de show die twee dagen later is. Mijn vrienden bellen mij van hun werk en suggereren nieuwe moves, merchandise, clips en albums. Mijn vrienden rijden mij naar Amsterdam omdat ik iets op moet halen even snel snel. Mijn vrienden maken radio met mij. Mijn vrienden kan ik soms een jaar niet spreken en dan ineens over de vloer krijgen met vier van zijn vrienden die ook mijn vrienden zijn geworden. Wie weet zetten we een verse. Wie weet brengen we een album uit. Mijn vrienden hoor je op mijn albums.

Mijn vrienden weten precies wie mijn vrienden niet zijn.

Ik maak nog steeds nieuwe vrienden daar niet van. Soms maak je vrienden van wie je nooit had verwacht dat je daar ook maar in de verste verte iets mee zou kunnen hebben. De laatste tijd heb ik sterk het gevoel dat ik aan de verge of een nieuwe vriendschap sta met iemand met wie ik heel erg op een lijn zit wat betreft hiphop.

Ik kan bovendien goed door 1 deur met een heleboel mensen, maar dat is iets anders. Vrienden zijn DAAR. En DAAR trek ik de scheidingslijn.

Misschien denk je "Whatever. Ik hoef jou vriend niet te zijn". Dat is nou juist het mooie: dat ben je dan ook niet.



Ik weet niet waar Henk Westbroek het over had maar mijn boys zijn loyaal als een gek. Pakketje schroot met een dun laagje chroom my ass.



Vraag me niet waarom ik dit wilde melden.

Ik kan zonder mezelf op een voetstuk te plaatsen zeggen dat ik de afgelopen week: radiootje heb gemaakt, de Superster Remix met Winne heb losgelaten, nog een schilderij heb afgeleverd in Almere, een bezoekje heb gepleegd aan de set van 'Gangster Boys', een begin heb gemaakt met een nieuwe studio in Amersfoort en heb opgetreden in Utrecht (Roffest!).

Of niet. Ik zit nu in de auto te schrijven op mn blackberry. Rapper zijn really got to me.

Het festivalseizoen is redelijk aangebroken en dankzij mn boeker (en een album en een label en mezelf) is mijn agenda aardig vol aan t raken. Puik? Ja. Al sinds ik live mn ding doe met DAC waren er van die shows waar ik heel erg naar uit keek en shows waar ik niet op zat te wachten. Ik ben er niet een om te janken dus ik deed en doe alles met dezelfde instelling. Toch moet ik toegeven dat als ik ergens binnen kwam en ik een paar punks tofu met biologische kiwi zag eten het wel even moeilijk was om de moed niet tot onderin mn air te laten zakken. Een kantekening is wel dat de dagen dat ik er geen zin in had vaak uitdraaide op een daverend succes en als ik dacht dat alles in kannen en kruiken was, dan ging het nog wel eens mis. Karma is een madda madda.

Nu moet ik dus ook toegeven dat ik afgelopen week naar sommige shows meer uit keek dan naar andere.

Woensdag moest ik spelen op een eindexamenfeest van een vmbo in Spijkenisse (Oude Maas). Eerlijk, op papier was het niet een droomscenerio voor mij. Voor mn gevoel heb ik niet echt 'hits hits' en ik ging er toch een beetje van uit dat de kids dat wilde horen. Tot dat we werden aangekondigd door een docent en die tent ongeveer ontplofte. Harder heb ik mensen niet vaak horen schreeuwen. Mijn grootste hit bleek Blauw Bloed. Op een eindexamenfeest. Keihard.

Donderdag was ik te gast bij big homey Winne op de avond van mn vrienden van Topnotch in Paradiso. Ten eerste wil ik stellen(/ toegeven) dat de rij en chaos buiten bij Paradiso echt crazy was. En de sfeer binnen was nog intenser. In deze setting was het voor mij dus ook niet moeilijk om te shinen. Superster Remix dus. Winne dus. Keihard.

En dan was het tijd voor de show waar ik het meest naar uit keek: Torenpop (Amersfoort/ Thuis). Na mn releaseparty had ik solo niet meer gespeeld in mn thuisstad dus ik had er zin in of 'an' of whatever. Lang verhaal kort: het ging niet zoals ik wilde/ hoopte. Niet zo erg dat niemand t tof vond maar t was niet wat ik er van verwachtte. Dus? Backstage kankeren op mn mensen. Flesje gooien. Schelden. Paar keer ijsberen. Klaar. Waarom t niet helemaal goed ging weet ik niet maar 'when it rians it pours' denk ik. Kleine dingetjes die samen uitgroeien tot een moeizame set. Wat dan wel weer keihard is? De mensen die me op mijn hyves alsnog melden dat ze het keihard vonden. Thanks. Keihard. Show? Niet zo hard.

Gelukkig gingen we daarna naar Breda waar het weer niet echt mis kon gaan. Een afgeladen plein vol met hiphopliefhebbers. Veel Ark shirts. Zwart Licht en o.a. Winne die de crowd al gek hadden gemaakt. Als je kan spreken van een ideale situatie dan was dat in Breda afgelopen zaterdag. De geluidsinstallatie liet wat te wensen over maar gelukkig heb ik daar altijd mensen voor bij me (mn man Fonc en Clenn: Jeee!). Hakke. Zagen. Springen. Arks up. Alles. Turk zei me achteraf "damn man, ik voelde me even echt een ster" (no allures). Thanks to iedereen in Breda dus. We zien jullie! Keihard!

Maar ik was alsnog teleurgesteld over de show in Amersfoort en vandaag moesten we in Boxtel. Daar had ik dus eerlijk gezegd ook even niet zo'n zin in. Niets ten nadele van Boxtel maar ik wilde vanochtend liever in mn nest rotten met een flick. Maar goed Boxtel it was. Lang verhaal kort: t was keihard! Op een pleintje in het centrum met 50 mensen die ons echt kende en aardig wat enthousiaste onschuldige bystanders (dat betekent 'toeschouwers', niet mensen die in de bijstand zitten). KEIHARD!

Het moraal van het verhaal? Je kan alleen maar je best doen. Verwachtingen zijn voor Piet Paulusma. KarmaGod rule all.

Zonder op te scheppen. Door op te sommen. Kan ik zeggen dat ik afgelopen week: optrad in Spijkenisse/ Amsterdam/ Amersfoort/ Breda en Boxtel, radiootje heb gemaakt en een fotoshoot heb gedaan met Revu.

Liefde.
Jiggens