Druk

Nee ik ga niet mijn excuses aanbieden voor mijn 'niet-blog' gedrag van de afgelopen weken. Niet omdat ik jullie (de mensen die dit blog graag lezen) niet respecteer. Ik bied mijn excuses niet aan omdat jullie daar niks aan hebben. Ik kan beter gewoon weer een blog schrijven. Nog beter is het als ik dat de komende tijd ook volhoud dus dat is het plan. Waarschijnlijk zijn jullie over vier blogs al lang weer vergeten dat ik een fase niet zo on point was. Ik ga zeker niet zeggen dat ik heel veel andere dingen aan het doen was. Waarom niet? Omdat dat zou betekenen dat ik nu niets of veel minder te doen heb en dat is verre van de waarheid.

Geen excuses dus.
Sorry.
Kut.


Druk. Behalve druk zijn, kan je ook druk voelen (no homoniem). Het aantal mensen dat mij heeft laten weten teleurgesteld te zijn in het feit dat ik een tijdje niet blogde zou ik kunnen ervaren als druk. Ik zou kunnen denken "Damn, nu moet ik wel iets heel tofs schrijven". Ik denk dat collega artiesten die druk vaak voelen op het moment dat ze merken dat er aandacht voor ze is (hoe groot of klein ook) en ik zou liegen als ik zeg dat ik dat nooit heb gevoeld. Het is alleen wel onzin durf ik te stellen. De reden dat mensen verwachtingen van je hebben is omdat je in het verleden blijkbaar iets deed dat die verwachting te weeg bracht. Whatever het is dat je toen deed is wat je moet blijven doen. Wat het is dat je deed was niet het inlossen van een verwachting want die was er nog niet, je gaf toe aan een drang om creatief te zijn. Et voila: my thoughts voor jullie collectieve aars.

'De show must go on'. Ten alle tijden. Dat dan weer wel. Of eigenlijk: je moet gewoon doen wat je doet. Het is namelijk een typisch artiesten ding om te zeggen dat de show 'on moet go-en'. Het klinkt lekker dramatisch. Wat ze bedoelen is dat je soms even door moet bikkelen op een moment dat het niet zo wil maar mensen wel op je rekenen. Het is waar maar dat geldt voor artiesten net zo zeer als voor bakkers, bankiers, vrachtwagenchauffeurs, moeders, atleten en mensen die honden uit laten als beroep. Iedereen dus basicly. Ik zie wat ik doe ook niet als iets anders dan elk van die beroepen en dus 'goes de show on', ook als het even niet zo mee zit of ik geen zin heb.

Het resultaat van die instelling is dat ik kan zeggen dat ik tot nu toe 1 keer in mijn leven een show heb afgezegd omdat ik ziek was, 1 keer ben vergeten om een column in te leveren en 1 keer echt een kutshow heb gegeven omdat ik teveel had gerookt (als je er bij was: sorry, maar je hebt wel iets unieks gezien). Hier en daar ben ik wel eens te laat geweest voor een afspraak maar nog nooit voor een show. Hier en daar kwam ik een belofte wel eens niet na maar niet vaak. Ik zeg dit niet om op te scheppen maar om aan te geven hoezeer ik vind dat de show ten alle tijden on needs to go-en.

Een vriend en 'oude rot' in de muziekindustrie vertelde me afgelopen week dat toen 50 cent naar Nederland kwam, hij direct vanuit het vliegtuig naar de sportschool ging om vanuit daar direct door te gaan naar de studio die op voorhand geregeld was om verses op te nemen die hij in het vliegtuig geschreven had. Dit allemaal op dezelfde dag dat hij een optreden moest doen.

Das netjes.

Helemaal als je dat vergelijkt met de werkethiek van de gemiddelde Nederlandse rapper. Die is namelijk ongeveer zo hoog als Lil' Mama en haar schaamtegrens. Dit terwijl je kan stellen dat 50 cent het niet meer hoeft te doen voor 50 cent meer of minder, in tegenstelling tot de gemiddelde Nederlandse rapper die blij mag zijn met elke 50 cent die hij verdient.

Je moet wel realistisch zijn.

"Deze gasten waren sowieso stoned toen ze deze film maakte", heb je iemand dit wel eens horen zeggen tijdens een film? Het was waarschijnlijk goed bedoeld toen die gene dat zei, zo van 'ik ben stoned en ik vind dit grappig dus de makers moeten ook wel stoned zijn geweest om dit te bedenken'. Ik sluit niet uit dat sommige filmmakers smokers zijn en dit is ook geen 'anti-smoke betoog' maar vraag jezelf dit af: hoeveel mensen in je omgeving die regelmatig tot vaak (tot altijd) stoned zijn ken je, die grote projecten als het maken van een film succesvol van de grond krijgen? Weinig? Dat komt omdat zelfs creatief werk af en toe gewoon noeste arbied is en dat gaat lastig in combinatie met high/ stoned/ skaffa zijn.

En ja, het is de normaalste zaak van de wereld om hard te werken. Meerdere mensen doen het iedere dag. Wat ik wel vind is dat je het als artiest zo makkelijk mogelijk moet laten lijken. Niets is lelijker dan een artiest die in een interview gaat claimen dat het zo zwaar is om hem of haar te zijn omdat het zo veel werk is. Bovendien vind ik het de verantwoordelijkheid van de artiest om de romantiek van het 'artiest zijn' in stand te houden. Zeuren dat het zwaar is hoort daar niet bij.

Natuurlijk is het niet goed voor je ego als mensen je onderschatten. Mijn moeder belt mij nog steeds wel eens op woensdag om een uur 's middags met de vraag of ik al wakker ben. Het kost alleen tonnen energie als je steeds moet bewijzen dat je heel hard werkt. Energie die je beter kan steken in heel hard werken.

Geen excuses maar een blog. Gewassen varkentje.

En dat terwijl ik afgelopen week: radiootje maakte, een fotoshoot deed bij de beste fotograaf van Nederland en mogelijk de wereld, les gaf, op trad in Purmerend en Rotterdam HIJS gefeliciflapstizzle!) en langs ging bij radio 538 (een paar uur geleden).


JEEE.
Jiggens.


p.s. Ik ga nu een verse schrijven en als het laat wordt zou het wel eens kunnen dat mijn moeder morgen om een uur mijn voicemail krijgt.