Geloof het...

Of niet. Ik zit nu in de auto te schrijven op mn blackberry. Rapper zijn really got to me.

Het festivalseizoen is redelijk aangebroken en dankzij mn boeker (en een album en een label en mezelf) is mijn agenda aardig vol aan t raken. Puik? Ja. Al sinds ik live mn ding doe met DAC waren er van die shows waar ik heel erg naar uit keek en shows waar ik niet op zat te wachten. Ik ben er niet een om te janken dus ik deed en doe alles met dezelfde instelling. Toch moet ik toegeven dat als ik ergens binnen kwam en ik een paar punks tofu met biologische kiwi zag eten het wel even moeilijk was om de moed niet tot onderin mn air te laten zakken. Een kantekening is wel dat de dagen dat ik er geen zin in had vaak uitdraaide op een daverend succes en als ik dacht dat alles in kannen en kruiken was, dan ging het nog wel eens mis. Karma is een madda madda.

Nu moet ik dus ook toegeven dat ik afgelopen week naar sommige shows meer uit keek dan naar andere.

Woensdag moest ik spelen op een eindexamenfeest van een vmbo in Spijkenisse (Oude Maas). Eerlijk, op papier was het niet een droomscenerio voor mij. Voor mn gevoel heb ik niet echt 'hits hits' en ik ging er toch een beetje van uit dat de kids dat wilde horen. Tot dat we werden aangekondigd door een docent en die tent ongeveer ontplofte. Harder heb ik mensen niet vaak horen schreeuwen. Mijn grootste hit bleek Blauw Bloed. Op een eindexamenfeest. Keihard.

Donderdag was ik te gast bij big homey Winne op de avond van mn vrienden van Topnotch in Paradiso. Ten eerste wil ik stellen(/ toegeven) dat de rij en chaos buiten bij Paradiso echt crazy was. En de sfeer binnen was nog intenser. In deze setting was het voor mij dus ook niet moeilijk om te shinen. Superster Remix dus. Winne dus. Keihard.

En dan was het tijd voor de show waar ik het meest naar uit keek: Torenpop (Amersfoort/ Thuis). Na mn releaseparty had ik solo niet meer gespeeld in mn thuisstad dus ik had er zin in of 'an' of whatever. Lang verhaal kort: het ging niet zoals ik wilde/ hoopte. Niet zo erg dat niemand t tof vond maar t was niet wat ik er van verwachtte. Dus? Backstage kankeren op mn mensen. Flesje gooien. Schelden. Paar keer ijsberen. Klaar. Waarom t niet helemaal goed ging weet ik niet maar 'when it rians it pours' denk ik. Kleine dingetjes die samen uitgroeien tot een moeizame set. Wat dan wel weer keihard is? De mensen die me op mijn hyves alsnog melden dat ze het keihard vonden. Thanks. Keihard. Show? Niet zo hard.

Gelukkig gingen we daarna naar Breda waar het weer niet echt mis kon gaan. Een afgeladen plein vol met hiphopliefhebbers. Veel Ark shirts. Zwart Licht en o.a. Winne die de crowd al gek hadden gemaakt. Als je kan spreken van een ideale situatie dan was dat in Breda afgelopen zaterdag. De geluidsinstallatie liet wat te wensen over maar gelukkig heb ik daar altijd mensen voor bij me (mn man Fonc en Clenn: Jeee!). Hakke. Zagen. Springen. Arks up. Alles. Turk zei me achteraf "damn man, ik voelde me even echt een ster" (no allures). Thanks to iedereen in Breda dus. We zien jullie! Keihard!

Maar ik was alsnog teleurgesteld over de show in Amersfoort en vandaag moesten we in Boxtel. Daar had ik dus eerlijk gezegd ook even niet zo'n zin in. Niets ten nadele van Boxtel maar ik wilde vanochtend liever in mn nest rotten met een flick. Maar goed Boxtel it was. Lang verhaal kort: t was keihard! Op een pleintje in het centrum met 50 mensen die ons echt kende en aardig wat enthousiaste onschuldige bystanders (dat betekent 'toeschouwers', niet mensen die in de bijstand zitten). KEIHARD!

Het moraal van het verhaal? Je kan alleen maar je best doen. Verwachtingen zijn voor Piet Paulusma. KarmaGod rule all.

Zonder op te scheppen. Door op te sommen. Kan ik zeggen dat ik afgelopen week: optrad in Spijkenisse/ Amsterdam/ Amersfoort/ Breda en Boxtel, radiootje heb gemaakt en een fotoshoot heb gedaan met Revu.

Liefde.
Jiggens