Nee ik ga niet mijn excuses aanbieden voor mijn 'niet-blog' gedrag van de afgelopen weken. Niet omdat ik jullie (de mensen die dit blog graag lezen) niet respecteer. Ik bied mijn excuses niet aan omdat jullie daar niks aan hebben. Ik kan beter gewoon weer een blog schrijven. Nog beter is het als ik dat de komende tijd ook volhoud dus dat is het plan. Waarschijnlijk zijn jullie over vier blogs al lang weer vergeten dat ik een fase niet zo on point was. Ik ga zeker niet zeggen dat ik heel veel andere dingen aan het doen was. Waarom niet? Omdat dat zou betekenen dat ik nu niets of veel minder te doen heb en dat is verre van de waarheid.

Geen excuses dus.
Sorry.
Kut.


Druk. Behalve druk zijn, kan je ook druk voelen (no homoniem). Het aantal mensen dat mij heeft laten weten teleurgesteld te zijn in het feit dat ik een tijdje niet blogde zou ik kunnen ervaren als druk. Ik zou kunnen denken "Damn, nu moet ik wel iets heel tofs schrijven". Ik denk dat collega artiesten die druk vaak voelen op het moment dat ze merken dat er aandacht voor ze is (hoe groot of klein ook) en ik zou liegen als ik zeg dat ik dat nooit heb gevoeld. Het is alleen wel onzin durf ik te stellen. De reden dat mensen verwachtingen van je hebben is omdat je in het verleden blijkbaar iets deed dat die verwachting te weeg bracht. Whatever het is dat je toen deed is wat je moet blijven doen. Wat het is dat je deed was niet het inlossen van een verwachting want die was er nog niet, je gaf toe aan een drang om creatief te zijn. Et voila: my thoughts voor jullie collectieve aars.

'De show must go on'. Ten alle tijden. Dat dan weer wel. Of eigenlijk: je moet gewoon doen wat je doet. Het is namelijk een typisch artiesten ding om te zeggen dat de show 'on moet go-en'. Het klinkt lekker dramatisch. Wat ze bedoelen is dat je soms even door moet bikkelen op een moment dat het niet zo wil maar mensen wel op je rekenen. Het is waar maar dat geldt voor artiesten net zo zeer als voor bakkers, bankiers, vrachtwagenchauffeurs, moeders, atleten en mensen die honden uit laten als beroep. Iedereen dus basicly. Ik zie wat ik doe ook niet als iets anders dan elk van die beroepen en dus 'goes de show on', ook als het even niet zo mee zit of ik geen zin heb.

Het resultaat van die instelling is dat ik kan zeggen dat ik tot nu toe 1 keer in mijn leven een show heb afgezegd omdat ik ziek was, 1 keer ben vergeten om een column in te leveren en 1 keer echt een kutshow heb gegeven omdat ik teveel had gerookt (als je er bij was: sorry, maar je hebt wel iets unieks gezien). Hier en daar ben ik wel eens te laat geweest voor een afspraak maar nog nooit voor een show. Hier en daar kwam ik een belofte wel eens niet na maar niet vaak. Ik zeg dit niet om op te scheppen maar om aan te geven hoezeer ik vind dat de show ten alle tijden on needs to go-en.

Een vriend en 'oude rot' in de muziekindustrie vertelde me afgelopen week dat toen 50 cent naar Nederland kwam, hij direct vanuit het vliegtuig naar de sportschool ging om vanuit daar direct door te gaan naar de studio die op voorhand geregeld was om verses op te nemen die hij in het vliegtuig geschreven had. Dit allemaal op dezelfde dag dat hij een optreden moest doen.

Das netjes.

Helemaal als je dat vergelijkt met de werkethiek van de gemiddelde Nederlandse rapper. Die is namelijk ongeveer zo hoog als Lil' Mama en haar schaamtegrens. Dit terwijl je kan stellen dat 50 cent het niet meer hoeft te doen voor 50 cent meer of minder, in tegenstelling tot de gemiddelde Nederlandse rapper die blij mag zijn met elke 50 cent die hij verdient.

Je moet wel realistisch zijn.

"Deze gasten waren sowieso stoned toen ze deze film maakte", heb je iemand dit wel eens horen zeggen tijdens een film? Het was waarschijnlijk goed bedoeld toen die gene dat zei, zo van 'ik ben stoned en ik vind dit grappig dus de makers moeten ook wel stoned zijn geweest om dit te bedenken'. Ik sluit niet uit dat sommige filmmakers smokers zijn en dit is ook geen 'anti-smoke betoog' maar vraag jezelf dit af: hoeveel mensen in je omgeving die regelmatig tot vaak (tot altijd) stoned zijn ken je, die grote projecten als het maken van een film succesvol van de grond krijgen? Weinig? Dat komt omdat zelfs creatief werk af en toe gewoon noeste arbied is en dat gaat lastig in combinatie met high/ stoned/ skaffa zijn.

En ja, het is de normaalste zaak van de wereld om hard te werken. Meerdere mensen doen het iedere dag. Wat ik wel vind is dat je het als artiest zo makkelijk mogelijk moet laten lijken. Niets is lelijker dan een artiest die in een interview gaat claimen dat het zo zwaar is om hem of haar te zijn omdat het zo veel werk is. Bovendien vind ik het de verantwoordelijkheid van de artiest om de romantiek van het 'artiest zijn' in stand te houden. Zeuren dat het zwaar is hoort daar niet bij.

Natuurlijk is het niet goed voor je ego als mensen je onderschatten. Mijn moeder belt mij nog steeds wel eens op woensdag om een uur 's middags met de vraag of ik al wakker ben. Het kost alleen tonnen energie als je steeds moet bewijzen dat je heel hard werkt. Energie die je beter kan steken in heel hard werken.

Geen excuses maar een blog. Gewassen varkentje.

En dat terwijl ik afgelopen week: radiootje maakte, een fotoshoot deed bij de beste fotograaf van Nederland en mogelijk de wereld, les gaf, op trad in Purmerend en Rotterdam HIJS gefeliciflapstizzle!) en langs ging bij radio 538 (een paar uur geleden).


JEEE.
Jiggens.


p.s. Ik ga nu een verse schrijven en als het laat wordt zou het wel eens kunnen dat mijn moeder morgen om een uur mijn voicemail krijgt.

In Barcelona.

Niet in bloggin type of space. Ik moet het honderd met jullie houden. Wie weet vind ik nog wat zin om het te doen vanaf hier voor nu ben ik in het zwembad. Just lettin you guys weet!

JEEE

Ik heb geen auto. Ik heb niet eens een rijbewijs. Ik heb ook geen koophuis. Ik ben wel Jiggy Dje en, al zeg ik het zelf, dat is toch netjes.

Mijn liefde voor materialistische zaken is vooral gebaseerd op de praktische en esthetische waarde er van. Ik rap er alleen weinig over.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou van de manier waarop materialistische zaken en esthetiek zijn verweven met hiphop. Ik vond het tof dat Rakim die grote gold ropes rockte, ik vond het tof toen Prodigy die gold rope weer terug bracht (G.O.D. prt. III video) en ik vind het nu nog steeds tof als een rapper een belachelijke chain rockt (zoals Rick Ross zn hoofd, Yung Berg zn Autobots logo, Plies zn goon etc.). Ik vind het prachtig als rappers praten over geld en het verkijgen er van.

Dus ja: ik vind het keihard als Turk rapt over geld. Er is niets mis met jong zijn en dingen willen. Dit zeg ik niet om hem te verdedigen want dat heeft hij niet nodig. Dit zeg ik omdat sommige mensen niet snappen waarom ik het tof vind als hij rapt over geld (omdat ik er niet echt over rap). Mijn antwoord is simpel: bijna al mijn favoriete artiesten hebben het over andere dingen dan ik (met de nadruk op bijna. mijn favoriete artiest rapt over precies hetzelfde). Maar als je de emotie en ambitie die er achter schuilt niet uit de muziek kan halen ben je emotioneel afgestompt en is hiphop niet voor jou. Muziek in zn geheel waarschijnlijk niet.

Geheel los van wat ik vind van rappers die praten over materialisme viel mij recentelijk wel iets op in een hiphopliedje wat mij aan het denken zette.

Ik ben all about ambitie. In zekere zin ook all about monnie. Maar alleen omdat het als maatstaf dient. Ik weet dat het geld dat ik verdien voortvloeit uit iets waar ik mijn hart en ziel in heb zitten. Daarom: hoe meer geld ik verdien, hoe beter ik dat 'ding' aan het doen ben. Iets dat wel eens wordt omschreven als 'succesvol' zijn. Nu hoorde ik in een gelijknamig liedje van Drake de volgende tekst:

"I want the money, money and the cars, cars and the clothes, the ho's (hooohooooos), I suppose, I just wanna be, I just wanna be succesfull"

Goed liedje. Maar inhoudelijk ben ik het er niet mee eens.

Kijk, ik doe niet mee aan de staatsloterij. Waarom niet? Om dezelfde reden dat iemand die zijn hele leven heeft gewijd aan het vergaren van kennis en ervaring op het gebied van bergbeklimmen niet met een helicopter op de Mount Everest wil worden gezet.

Ik snap wel dat iemand geld wilt, dat wil ik ook. Maar ik wil kunnen vertellen aan mensen hoe ik daar aan ben gekomen zonder te hoeven liegen omdat ik weet dat de werkelijke manier niets is om trots op te zijn. Niet het werk (legaal of illegaal), ik bedoel letterlijk dat het niet iets is waarvan de mensen die voor mij belangrijk zijn weten dat het eigenlijk niet is wat ik echt tof vind. Als iemand mij vertelt dat hij een auto heeft gehad van zijn vader dan ben ik blij voor hem maar geef ik hem geen schouderklopje zo van 'goed gedaan', snap je? Dus als iemand veel geld heeft omdat hij iets doet wat mij verder geen reet boeit, dan feliciteer ik hem met zijn geld, vertel ik hem to keep it movin en ga ik weer verder met mijn leven. Als wat hij doet mij niet boeit, dan boeit mij dat geld ook niet.

En dat is het probleem met statussymbolen (cars and the clothes etc). Dit zijn ergens in het verleden statussymbolen geworden omdat mensen die dingen verkregen door te doen wat ze doen, op een 'succesvolle' manier (ja, ook de hoos).



Via google:

status is 3 maal gevonden als trefwoord:

trefwoord: status
synoniemen: aanzien, positie, standing
trefwoord: status
synoniemen: staat, toestand
trefwoord: status
synoniemen: stand



Een statussymbool is een object dat gepaard gaat met je status. Logisch.

Zo kan je het ook uitleggen: als jij geen euro op de bank hebt omdat jij je laatste geld hebt uitgegeven aan iets dat mensen kopen wanneer ze een miljoen euro op de bank hebben omdat jij wilde doen alsof jij een miljoen euro op de bank hebt, dan druist dat in tegen alles dat er voor heeft gezorgd dat mensen met een miljoen euro op de bank met gemak kunnen kopen waar jij je laatste geld aan hebt uitgegeven en is het dus ook geen statussymbool. (excuses voor deze veel te lange zin).

Meedoen aan de staatloterij is voor mij net als winkelen voor imitatie Gucci.

Daarom doen rijke mensen zich meestal ook niet zo rijk voor als mensen die niet echt rijk zijn. Dus als je rijke mensen na wilt doen moet je ook gewoon 'niet rijk doen'. Wat niet zo moelijk moet zijn omdat je het ook niet bent. Je kans om het te worden neemt op dat moment wel toe. En als je het eenmaal bent wil je sowieso niet meer doen alsof. Dan ben je het gewoon.

Dit is trouwens op geen enkele manier een 'shot' naar collega rappers. 'Posen' zie je tegenwoordig overal en dat is prima. Dit verhaaltje is voor iedereen die nooit stil staat bij de vraag waarom het is dat hij of zij bepaalde dingen wilt. En voor de mensen die zich er slecht bij voelen dat ze bepaalde dingen niet hebben. Is het om de praktische of esthetische waarde van dat wat je wilt? Of is het om de status die er mee gepaard gaat?

Allebei de redenen zijn goeie redenen maar in dat laatste geval moet je je afvragen of je die status wel hebt of uberhaupt wilt. Als dat niet zo is dan moet je het ook gewoon niet erg vinden dat je het niet hebt want, hoe vervelend ook, dan is het gewoon niet voor jou.



Ik kijk ontzettend op tegen een paar mensen met veel geld omdat ze dat geld verdiende op een manier die ik bewonder. Ik kijk ook op tegen een paar mensen met minder geld om de dingen die ze bereikte die met geld verder niets te maken hebben.



Voor nu kan ik zonder heel rijk te zijn zeggen dat ik de afgelopen week: een schilderij langs bracht, op de foto ging bij FreshCotton en een clip schoot op Texel.

JEEE
Jiggy.

p.s. 3voor12 awards: *STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF**STEM OP DE ARK DE TRIOMF*